migdałowy (nie)codziennik

Little Lady

2011-08-14T17:46:00.003+02:00

Bardzo lubię storczyki. Już od dawna. Najbardziej te jasne, pastelowe, różowe i białe. Jedne z najbardziej wdzięcznych kwiatów. Eleganckie, subtelne. I wcale nie tak trudne w pielęgnacji. Wystarczy im średnio nasłonecznione miejsce, częste zraszanie liści i porządne podlewanie raz na 10 dni (taka pora deszczowa ;) Gwarantuję, że za rok odwdzięczą się Wam kolejnymi, pięknymi kwiatami. Za to też je lubię - kwiaty nie opadają po tygodniu, czy dwóch ale cieszą oczy nawet dwa miesiące.

Ale właściwie to chciałam napisać o tym jednym storczyku, którego kupiłam może 2 tygodnie temu. Nazywa się Little Lady :) I jest uroczy (zresztą chyba wszystko co miniaturowe właśnie takie jest - ja mam słabość do wszelakich miniatur). Storczyk naprawdę jest niewielkich rozmiarów (razem z doniczką ma wysokość dłoni) i z pewnością nie wyrośnie. Mam nadzieję, że będzie mu u nas tak dobrze, jak jego większym ziomkom ;)

tęcza, grzyby, czekolada

2011-08-13T15:56:00.006+02:00

Ja nie narzekam na deszcz. Lubię. I lubię pochmurne niebo, burze - nie dalej jak 3 dni temu przed naszymi oknami rozpościerała się piękna, podwójna, poburzowa tęcza w idealnym łuku! Przedtem jedynie dwa razy widziałam podobne zjawisko. Niestety nie miałam rybiego oczka, więc niemożliwością był zrobienie jej zdjęcia w całej okazałości. Ale prawdopodobnie odnajdę fotografie tej, którą podziwiałam na Zielonej Wyspie, by pokazać ją na blogu.

Mogę więc powiedzieć, że aura wpisuje się w moje upodobania. A jak wiadomo po deszczu grzyby rosną. Dziś pierwszy raz w tym roku wybraliśmy się do lasu. Z samego rana. Efekt jednak jeszcze nieco marny - kilka prawdziwków, wielki kozak, parę maślaków. Ale jak nam powiedział napotkany grzybiarz - zły dzień dzisiaj, gdyż podobno po pełni księżyca grzyby nie rosną. Może coś w tym jest. Ale trzygodzinny spacer po lesie był cudny. A grzyby jutro uduszone zostaną z wołowiną.

Tymczasem raczę się ciepłą, słodką, mleczną kawą. I czekoladą. Miała być gorzka Wawel, ale nie wychodzi tak ładnie na zdjęciach ;)

a gdy przestaje padać deszcz

2011-07-23T21:24:00.009+02:00

Świat po deszczu jest piękny. Zwłaszcza po dłuższej przerwie, gdy natura spragniona jest wody. Gdy odżywa w całej swojej piękności.
Kiedyś pisałam o mojej ulubionej porze dnia na robienie zdjęć (klik). To się nie zmieniło. Lecz jeśli chodzi o pogodę, to natura po deszczu najpiękniej wdzięczy się do obiektywu. I pachnie ze wszystkich sił! Ale o tym trzeba się przekonać samemu :)

rok

2011-07-16T17:40:00.006+02:00

Minął rok od moich ostatnich, pozostawionych tutaj śladów. I taka mnie ogromna ochota naszła, by uśpiony blog znów powołać do życia. Nie zarzekając się przy tym, że teraz już na pewno, regularnie, kilka razy w tygodniu. Nie. Ale przynajmniej tak, bym po jakimś czasie znów mogła przeczytać wszystkie wpisy i przywołać kilka, ułożonych chronologicznie, wspomnień.

Obecnie kuruję się w domu już od kilku dni. Tak ciepło, słonecznie na zewnątrz a mnie ostre przeziębienie zakotwiczyło w łóżku. Przeglądam czasopisma wnętrzarskie. Nadrabiam zaległości czytelnicze - właśnie zaczęłam Długie życie gorszycielki czyli biografię Ireny Krzywickiej pióra lubianej przeze mnie Agaty Tuszyńskiej. Jesli lubicie książki biograficzne, historię i obyczaje pierwszej połowy XXw a także dzieje powojenne, jak najbardziej polecam. W związku z szerokim kręgiem zacnych (czasami mniej zacnych) znajomych Pani Ireny (od poetów i pisarzy zaczynając a na politykach kończąc), lektura jest niezmiernie ciekawa. Wracam więc do czytania.

maki i chabry (po drodze do Gąsek :)

2010-07-08T13:39:00.015+02:00

Zawsze chciałam zrobić zdjęcia łące pełnej maków i chabrów. Kiedy tylko takie mijaliśmy to albo nie było czasu, albo miejsca by zrobić sobie dłuższy postój. Tym razem (ten post jest kontynuacją dwóch poprzednich dokumentujących nasz krótki wypad nad morze) nie odpuściłam :) Miejsce było piękne, zrobiłam ze sto fotografii i szkoda mi było jechać dalej.

model ślimak

2010-06-28T18:06:00.021+02:00

Wciąż jeszcze znad Bałtyku. Zbierałam puste, kolorowe muszelki ślimaków. Poukładałam je na piasku, zaczęłam je fotografować i jakie było moje zdziwienie (i radość :) kiedy jedna z muszelek zaczęła mi uciekać. Powyżej sprawca zamieszania ;)

ponownie nad morzem

2010-06-23T09:45:00.016+02:00

Nasz pierwszy w tym roku wypad nad morze. Zaledwie trzydniowy, w miejsca dobrze znane a za każdym razem wywołujące zachwyt i ciepłe uśmiechy. Spacery i jak zawsze dużo jeżdżenia na rowerach. Wędkowanie, jedzenie świeżo wędzonych na gorąco dorszy (i tym razem także pysznych łososi). Sianożęty, jezioro Jamno, zatłoczone ale całkiem przyjazne Mielno. Udało mi się zrobić zupełnie przypadkową sesję fotograficzną ze ślimakiem w roli głównej. Modela przedstawię w kolejnym poście, za kilka dni :)

Wracając do domu od połowy drogi, byliśmy zmuszeni jechać 50km/h. Co kilkadziesiąt kilometrów drogę przecinały nam lisy, sarny, jeże albo zające! Czegoś takiego jeszcze nie widziałam. Tak jakby wszyscy mieszkańcy lasów, zorganizowali sobie nocne przeprawy na drugą stronę ;)

majowe grillowanie

2010-05-06T07:30:00.008+02:00

Czyli sezon rozpoczęty. Choć obserwując aurę za oknami, mam wątpliwości co do jego szybkiej kontynuacji. Siedzenie nad zmokniętym mięsiwem nie jest zbyt pożądaną rozrywką. Jednak weekend majowy, wbrew prognozom, nie zalał nas hektolitrami deszczu. Było ciepło, bez wiatru, choć pochmurnie. Był Wrocław, spacery, wędkowanie i ryby, łódka, oglądanie działek. Był chaos, sprzeczki i jak to u nas na razie bywa, sporo jeżdżenia. Ale nie narzekam, kiedy nachodzą mnie pesymistyczne myśli, przywołuje sobie w pamięci kilka mądrych zdań i migiem oddzielam rzeczy błahe od tych ważnych. Najważniejszych.

słonecznie

2010-04-19T17:43:00.008+02:00

Pierwszy taki ciepły, prawdziwie wiosenny weekend w tym roku
(przynajmniej na Dolnym Śląsku :) Oby tak na długo!

wegetariańska przeszłość i pasztet z soczewicy

2010-04-15T19:47:00.005+02:00

10 lat bycia wegetarianką nie może przejść bez śladu. Prawdopodobnie o tym epizodzie (chociaż to chyba niedobre określenie, bo 10 lat to więcej niż 1/3 mojego życia) jeszcze nie wspominałam. W wieku 15 lat podjęłam decyzję, że rezygnuję z mięsa (również ryb). Zaczęłam wertować różne mądre książki, pilnowałam by w mojej diecie odpowiednio zastąpić mięso i odkryłam bogactwo i możliwości strączkowych. Wszelkie fasole, ciecierzyca, soczewica, groszki, bób stały się ważną częścią tego co jadłam. I mimo że po 10 latach powróciłam najpierw do ryb, potem do drobiu a teraz również i na czerwone mięso się skuszę od czasu do czasu, to uwielbienie do fasolek pozostało :)

Uprzedzając pytania "dlaczego zrezygnowałam z bycia wege?" - po prostu naszła mnie nieodparta ochota na fileta z łososia gotowanego na parze z cytryną i koperkiem i dużą ilością sałaty :) I tak jak przez cały ten czas niejedzenia mięsa, w ogóle mnie do niego nie ciągnęło, nic a nic, nie kusiły mnie żadne zapachy ani widoki, tak tego jednego dnia mój organizm zapragnął łososia i nie mogłam mu odmówić, to był silniejsze ode mnie a potem powoli powróciłam do "normalności" a mięso polubiłam bardziej niż mogłabym się tego spodziewać.

No ale miało być o pasztecie. Z soczewicy. Kiedyś robiłam już podobny pasztet ale z białej fasoli, wyszedł dobry lecz bez rewelacji, więc nie powróciłam do przepisu. Jednak gdy u Ani zobaczyłam ten soczewicowy przysmak i to jeszcze na kawałku razowca, wiedziałam, że to jest to. Poza tym, że lubię soczewicę, to oboje z Ł. wprost uwielbiamy pieczony czosnek. Latem układam całe główki czosnku (zupełnie nieobrane) na grillu i tak się pieką i dochodzą aż całkowicie zmiękną, stają się słodkie i soczyste. Obieramy wtedy gorące ząbki, parząc sobie palce i karmiąc nawzajem co ładniejszymi kawałkami.

Ad rem. Mamy więc i soczewicę i czosnek (tutaj wprowadziłam modyfikację przepisu, uznałam, że niepotrzebnie piec czosnek dwa razy, więc do papki warzywnej wrzuciłam po prostu surowe ząbki i tak zapiekłam - wyszły miękkie i słodkie - tak jak powinny), do tego marchew, pietruszka, cebula, przyprawy - nie użyłam kuminu, za to dużo pieprzu ziołowego, odrobinę majeranku, pieprz czarny, chilli i prawie wcale soli.

A teraz dokładny przepis Ani ale z moimi modyfikacjami:

SKŁADNIKI
* 200 g zielonej soczewicy
* 2 średniej wielkości marchewki obrane i pokrojone w cienkie plasterki
* 1 mała pietruszka obrana i pokrojona w cienkie plasterki (dałam dużą)
* 1 główka czosnku (dałam dwie)
* 1 średniej wielkości cebula drobno posiekana
* 1 łyżeczka kuminu (nie dodawałam)
* 1/4 łyżeczki suszonego chili
* 1 łyżeczka harissy (opcjonalnie) (nie dodawałam)
* 3 jajka (użyłam dwóch dużych)
* 3 łyżki oliwy
* moje dodatkowe przyprawy: pieprz ziołowy, świeżo mielony pieprz czarny i majeranek

Rozgrzewam piekarnik do 180 stopni C. Na blasze układam ząbki czosnku (jeden ząbek odkładam), nie pozbawiając ich skórki. Piekę, aż czosnek zmięknie.

Do dużego garnka wrzucam soczewicę, zalewam ją ok. 3 szklankami wody, solę i gotuję. Na rozgrzaną oliwę wrzucam kumin. Gdy przyprawa zacznie pachnieć, dorzucam odłożony, zmiażdżony ząbek czosnku, cebulę i warzywa. Podsmażam je, aż warzywa lekko zmiękną.

Soczewicę gotuję, aż zacznie się rozpadać, a woda z niej wyparuje (trwa to ok. pół godziny). Zdejmuję garnek z gazu. Soczewicę mieszam z warzywami z patelni i lekko miksuję (należy uważać, by nie zrobić papki warzywnej - masa musi być grudkowata). W tym momencie próbuję masę i w razie potrzeby ją dosalam albo dodaję więcej chili - musi być wyraźna w smaku.

Następnie do masy dodaję upieczone ząbki czosnku i rozbełtane jajka. Dokładnie mieszam, przekładam do wysmarowanej tłuszczem i posypanej bułką tartą keksówki (można keksówkę wyłożyć papierem do pieczenia, tak jak ja to zrobiłam). Pasztet piekę przez ok. pół godziny w 180 stopniach C. Podaję z chrzanem albo majonezem domowej roboty.

torcik ananasowo-kokosowy

2010-03-29T19:46:00.009+02:00

Mój własnoręcznie wykonany tort na własne dwudziestosiedmiolecie ;) Nieskromnie powiem, że wszyscy chwalili, że pyszny, taki lekki, smakuje jak wakacje a wygląda jak z bajki. Niestety zdjęć przekroju nie mam, bo nie chciałam wśród gości gimnastykować się nad stołem z aparatem, poza tym nie było już ładnego światła.

SKŁADNIKI
* 5 jaj
* 1 szklanka cukru (ja daję nieco mniej)
* 1,5 szklanki mąki
* 1,5 łyżeczki proszku do pieczenia
* łyżka octu
* budyń waniliowy ugotowany w 400ml mleka i ostudzony, utarty z 200g zimnego masła
* puszka ananasów
* dwie łyżki uprażonych wiórków kokosowych
*dwa kieliszki malibu

Jajka należy ubić z cukrem do białości (najlepiej mikserem). Dodawać stopniowo przesianą mąkę wraz z proszkiem do pieczenia i mieszać łopatką. Dodać ocet i raz jeszcze delikatnie wymieszać. Przełożyć do tortownicy (natłuścić i obsypać bułką tartą tylko dno formy). Piec ok 40 w temperaturze 180 stopni (po 30 min. spr. czy jest gotowe za pomocą drewnianego patyczka). Studzić 10 min. w piekarniku.
Ostudzony biszkopt przekroić na 3 krążki. Pierwszy układamy na talerzu lub paterze i nasączamy kieliszkiem alkoholu oraz sokiem ananasowym, nakładamy krem i pokrojone drobno ananasy, nakładamy drugi blat i powtarzamy czynności przy czym tutaj do kremu dodajemy jeszcze wiórki kokosowe. Trzeci blat nasączamy jedynie sokiem ananasowym, cały tort smarujemy kremem i ozdabiamy. Smacznego :)

wpis radosny

2010-03-25T12:30:00.007+01:00

Dziś post bez zdjęć. Ale już od najbliższego tygodnia, kiedy słońca będzie coraz więcej z każdym dniem (miejmy nadzieję) i pracować będę też nie do 16 jak do tej pory, a do 15 (o tym jak poradzę sobie z wstawaniem o 6 wolę na razie nie myśleć :/) będę na pewno więcej fotografować.
Dziś są moje urodziny. Tak jak obiecał Ł., mój piękny storczyk rozkwitł w pełni. Ja wiem, że trudno w to uwierzyć, ale naprawdę wczoraj miał jeszcze dwa ostatnie nierozwinięte do końca pączki, a dziś już stoi w stuprocentowym rozkwicie! Magia ;) Zdjęcia owszem robiłam, tak jak obiecałam, ale żadne nie było dostatecznie dobre, więc zrobię mu kolejną sesję i zobaczę czy coś nadawać będzie się do publikacji.

Torcik waniliowo- ananasowo-kokosowy czeka w lodówce (mam przepis na biszkopt, który zawsze wychodzi!), szampan się chłodzi, Ł. dziś przyjeżdża a jutro oboje mamy wolne. Czy może być piękniej? ;)

p.s. cholera, nie kupiłam świeczek :/

widziałam wiosnę

2010-03-09T20:44:00.002+01:00

A nawet lato jak można by sądzić po zdjęciach! Niestety, by podziwiać taki ogrom zieleni, napawać się widokiem kwitnących roślin, przyjdzie nam jeszcze chwilę poczekać. Ja na razie jednak naładowałam się energią na kilka najbliższych dni naszym sobotnim pobytem w Palmiarni. Mieliśmy nieco inne plany wycieczkowe na weekend, ale Ł. w ostatniej chwili zaskoczył mnie pomysłem, by w ten kolejny zimny, pochmurny dzień pospacerować, posiedzieć i ogrzać się odrobinę w miejscu pełnym tropikalnych klimatów. Warto było :)

kruche ciasto z budyniem

2010-03-01T20:11:00.025+01:00

Tak jak powiedziałam, tak zrobiłam ;)
Pogoda nie nastraja mnie do blogowania, do robienia zdjęć. Dwa chyba najbardziej nielubiane (biorąc pod uwagę to, co dzieje się za oknem) przez mnie miesiące, na szczęście już za nami. Miniony weekend to długo wyczekiwana wiosna, błękitne niebo i duuużo słońca, nasza rocznica, tulipany od Ukochanego i jedno z ulubionych ciast dla Tegoż ;)

Kruche ciasto z budyniem i brzoskwiniami

SKŁADNIKI
(na tortownicę o średnicy 18cm)
180g mąki
pół łyżeczki proszku do pieczenia
dwa żółtka100g masła
100g cukru pudru
łyżka kaszy manny
budyń waniliowy
duża puszka brzoskwiń

Mąkę przesiać razem z proszkiem i cukrem pudrem. Dodać ziemne pokrojone na kawałki masło i szybko posiekać nożem, dodać dwa żółtka i szybko zagnieść ciasto. 2/3 ciasta owinąć folią i włożyć do lodówki na godzinę, pozostałą część zamrozić (ciasto można przygotować dzień wcześniej). Tortownicę delikatnie natłuścić, dno i boki wylepić ciastem z lodówki. Podpiec w 180 st. ok. 10 min. W tym czasie przygotować budyń, zmniejszając ilość mleka z 500ml do 400ml. Spód posypać łyżką kaszy manny, ułożyć pokrojone w ćwiartki brzoskwinie, zalać gorącym budyniem. Na gorący budyń zetrzeć zamrożone ciasto. Piec ok. 40 min. w 180 st.Ostudzić, dopiero wtedy można pokroić, gdy budyń ma stałą konsystencję (ale ja bardzo lubię ciepłe i czasami kroję tak po pół godziny od wyjęcia z piekarnika i wyjadamy łyżeczką :)) Smacznego!

weekendy, poranki

2010-01-26T09:14:00.008+01:00

* gęsta owsianka na mleku z prażonymi płatkami migdałów, rodzynkami i kokosem,
* naleśniki z serkiem waniliowym, powidłami śliwkowymi lub dżemem morelowym,
* wielkie pomelo (owoc, od którego w ostatnich czasach poważnie się uzależniłam ;),
* razowiec + twarożek z grubo mielonym pieprzem i drobno krojonym ogórkiem kiszonym,
* sałatka owocowa i pełnoziarnisty bajgiel własnej roboty + kawa z dużą ilością mleka,
* serek wiejski gęsty od słonecznika, rodzynek, suszonych moreli, orzechów i płatków owsianych.

Do tego Ukochany Osobnik, gazeta, słoneczne światło wpadające przez uchylone firanki...

Bajgle pszenno-razowe (na ok. 12 średniej wielkości)

SKŁADNIKI:
* 30 g świeżych lub 15 g suszonych drożdży
* 250 ml letniej wody
* 2 łyżki oleju
* 2 łyżeczki soli
* 50 g miałkiego cukru
* 500 g mąki pszennej (u mnie pół na pół z razową)
* 1 jajko, roztrzepane, do glazurowania

Przepis:
1. Drożdże rozpuścić w 250 ml letniej wody, po czym dolać olej.
2. Połączyć sól, cukier i mąkę, a pośrodku zrobić niewielkie zagłębienie, w które należy wlać rozrobione drożdże. Wyrabiać masę do momentu, aż brzegi miski będą czyste. Ugniatać ciasto dalej przez 10 minut, potem uformować kulę i umieścić ją w misce. Przykryć wilgotnym ręcznikiem i odstawić w ciepłe miejsce do wyrośnięcia na ok. 30 - 45 minut.
Wyłożyć 2 blaszki papierem do pieczenia.
3. Gdy ciasto podwoi swą objętość, należy uderzyć w nie mocno pięścią i ugniatać przez 8 - 10 minut. Następnie podzielić je na 12 równych części. Z każdej zrobić kulkę, a pośrodku niej palcem wydrążyć otwór. Delikatnie powiększać go, aż otrzymamy kształt pączka z dziurką (doughnut). Umieścić wykonane bułeczki na oprószonej mąką blasze, przykryć wilgotnym ręcznikiem i odstawić do ponownego wyrośnięcia na 15 minut. Nagrzać piekarnik do 200^oC.
4. Równocześnie doprowadzić wodę w rondlu do stanu tuż przed wrzeniem. Obgotować w niej bajgle po 1 minucie z każdej strony, po czym przenieść na przygotowane blaszki i pozwolić im ostygnąć przez 5 minut. Teraz należy posmarować każdą bułeczkę roztrzepanym jajkiem i piec przez 20 - 25 minut do momentu, aż przybiorą one złotobrązowy kolor. Po posmarowaniu jajkiem można posypać bajgle również makiem albo sezamem.

(źródło przepisu to blog Kuchareczki)

biszkoptowa rolada czekoladowa

2010-01-17T20:48:00.014+01:00

Oto obiecana czekoladowa rolada z kremem z Nutelli. Jest niejako kontynuacją poprzedniego posta, gdyż czekolada jest jedną z tych rzeczy, dzięki którym łatwiej przetrwać okres styczniowo-lutowy ;) Przepis zaczerpnęłam ze strony Moje Wypieki.

SKŁADNIKI:
Biszkopt:
* 4 jajka
* 100 g drobnego cukru
* 100 g mąki
3/4 łyżeczki proszku do pieczenia
* 4 łyżki kakao
* 50 g gorzkiej czekolady, startej
* cukier waniliowy - 16 g
Krem:
250 g serka mascarpone
5 łyżek nutelli
Polewa:
100 g gorzkiej lub mlecznej czekolady
30 g masła

Białka ubić na sztywną pianę, pod koniec ubijania wsypywać partiami cukier, ubijając. Partiami wlewać żółtka i nadal ubijać. Do masy przesiać mąkę z proszkiem do pieczenia, kakao i wsypać startą czekoladę. Wymieszać delikatnie, by piana nie opadła.
Przygotować ręczniczek kuchenny, posypać lekko cukrem waniliowym. Płaską formę o wymiarach 28 x 42 cm wyłożyć papierem do pieczenia. Wlać masę, wyrównać. Piec około 12 - 15 minut w temperaturze 180ºC. Natychmiast po upieczeniu ciasto przełożyć na ręcznik papierem do góry. Zerwać powoli papier, a roladę z ręczniczkiem zwinąć, wzdłuż dłuższego boku. Pozostawić w takiej formie do ostudzenia. Uwaga: nie czekamy, aż rolada wystygnie, robimy wszystko na gorąco. Składniki na krem zmiksować. Ostudzoną roladę rozwinąć, usunąć ręczniczek. Natychmiast posmarować nadzieniem z serka mascarpone i ponownie zawinąć. Włożyć na kilka godzin do lodówki. Rozprowadzić polewę ( masło rozpuścić z czekoladą na najmniejszym palniku, mieszając). Ja roladę dodatkowo posmarowałam cieniutką warstwą powideł śliwkowych. Polecam i smacznego :)

brr!

2010-01-13T21:08:00.003+01:00

Moje fotograficzne zacięcie i zapał najwyraźniej zapadają w zimowy sen. Chowają się przed zimnem i szarymi dniami. Wczoraj przeglądałam sobie foldery z naszymi zdjęciami robionymi w pełnym słońcu lata oraz ciepłą, wczesną jesienią. Taka jasność, taka ostrość każdego szczegółu, te wszystkie intensywne barwy - soczysta zieleń, intensywny róż kwiatów, przejrzysty błękit morza... przecież latem nie rozstawałam się z aparatem! A teraz? Przyznaję, czasami zaśnieżone krajobrazy aż dech zapierają, świątecznie przystrojone miasta aż proszą się o utrwalenie, ale jak tu oddać się pasji, kiedy ciało drży na mrozie a palce zamarzają zaraz po zdjęciu rękawiczki? Mój fotograficzny sezon plenerowy najprawdopodobniej zacznę od ujęć budzącej się do życia ziemi.
W poprzednim roku zaczęłam właśnie od powyższych krokusów.

A już wkrótce, żeby choć odrobinę osłodzić te mroźne dni, pyszna czekoladowa rolada z kremem ;)

galaretka miętowa z rumem

2010-01-06T14:02:00.006+01:00

Nowy Rok. I ja witam się się na przekór mrozowi ciepło i serdecznie z blogową sferą ;)
Świąteczno-sylwestrowa, dwutygodniowa dla mnie przerwa, wcale nie minęła szybko. Wręcz przeciwnie, dni ciągnęły się leniwie, wylegiwaliśmy się do południa, by chodzić spać grubo po północy, spacery po cudownie przystrojonym, zaśnieżonym Wrocławiu, spotkania, wypad w góry (Wisła, Żywiec, Szczyrk), objadanie się pysznościami i nadrabianie zaległości filmowych (z Tarantino na czele). Oj jak ciężko było wstać w poniedziałek do pracy!
Dobrze, że jutro już czwartek ;)

I jeszcze przepis na całkiem dobrą galaretkę self made ;) Miałam z nią zdążyć do propozycji Sylwestrowych, ale niestety nie zdążyłam z opublikowaniem wpisu. Polecam zatem na karnawał.

Galaretka miętowa z rumem w limonkach (oryginał)
(u mnie z moimi modyfikacjami)

SKŁADNIKI:
* 4 łyżeczki żelatyny

* 3/4 szklanki białego rumu
* 1/2 szklanki cukru
* 1/2 szklanki listków świeżej mięty
* 6 łyżek soku z limonki
* ew. zielony barwnik spożywczy

Żelatynę zalej 3/4 szklanki wody i odstaw do napęcznienia. Potem podgrzej i rozpuść według przepisu na torebce. Połącz z rumem, cukrem i listkami mięty, podgrzewaj, mieszając, jeszcze 5 minut. Nie gotuj! Zdejmij z ognia i odstaw na 20 minut. Wlej sok z limonek i szklankę przegotowanej wody, ew. dodaj nieco barwnika. Przecedź przez sitko wyłożone gazą, wlej do formy i przykryj szczelnie kawałkiem przezroczystej folii. Wstaw na całą noc do lodówki. Uwaga: zieloną galaretkę można zrobić bez mięty, z soku jabłkowego i żubrówki. Wtedy trzeba zmniejszyć ilość soku z limonki.

wesołych...

2009-12-24T11:52:00.001+01:00

... i spokojnych, nastrojowych, w gronie bliskich.
Życzę Wam Świąt takich, na jakie czekacie cały rok.

świąteczne muffinki piernikowe

2009-12-23T18:13:00.016+01:00

Wspaniałe, pyszne, typowo świąteczne. Aromat, który wydobywa się z piekarnika podczas pieczenia mieszając się z zapachem choinki, jest niepowtarzalny. I zapewniam, że tylko w tym szczególnym przedświątecznym okresie, ten wypiek pachnie tak pięknie. Przepis pochodzi z CinCin. Wprowadziłam maleńkie modyfikacje. No i zwieńczyłam babeczki rumowym lukrem.

SKŁADNIKI:

* 3 ½ szklanki mąki

* 1 łyżka proszku do pieczenia

* 1 łyżeczka sody

* ½ łyżeczki soli

* 4 łyżeczki cynamonu

* ½ łyżeczki goździków

* ½ łyżeczki ziela angielskiego

* 1 szklanka oleju roślinnego

* 1 szklanka miodu
* 1 szklanka białego cukru

* ½ szklanki brązowego cukru

* 3 jajka

* 1 łyżeczka ekstraktu waniliowego

* 1 szklanka kawy

* ½ szklanki świeżego soku z pomarańczy

* ¼ szklanki rumu

Piekarnik nagrzać do 175 stopni Celsjusza. Przygotować formę do muffinek.

W dużej misce wymieszać mąkę, proszek do pieczenia, sodę, sól i przyprawy. Zrobić dołek i dodać olej, miód, cukier, jajka, ekstrakt waniliowy, kawę, sok z pomarańczy oraz alkohol. Używając mocnej, dużej trzepaczki lub miksera, wymieszać dokładnie wszystkie składniki, upewniając się, że na dnie nie zostały suche składniki. Utworzy się gęsta masa.Przygotowane wcześniej papilotki wypełniamy do połowy ciastem, po czym posypujemy migdałami. Muffiny pieczemy około 20-25 minut; są gotowe, gdy lekko przyciśnięty wierzch sprężyście powraca do swojej pierwotnej formy. Po wyjęciu z piekarnika pozostawiamy na 15 minut do wstępnego wystygnięcia, a następnie wyciągamy je z blaszki i kładziemy na kratce. Przyrządzamy lukier z cukru pudru i odrobiny rumu. Przyozdabiamy ostygnięte muffinki. Smacznego :)

wczoraj

2009-12-11T10:51:00.008+01:00

wczorajszy dzień w pracy zaliczam do bardzo nieudanych i oby jak najmniej takich

wracając kupiłam:
kruchutką bezę z kremem
balsam malinowy
Twój Styl

obejrzałam wystawę fotografii znajomego

plus (wymieniany teraz na końcu, ale i tak zawsze pierwszy) Ł. i kilka naszych dłuugich, rozweselających rozmów

nastrój wieczorem - spokojniejsza
nastrój dziś - na razie bez fajerwerków, ale wieczorem przyjeżdża Ł., jest piątek, wybieram się w weekend na wrocławski jarmark bożonarodzeniowy, by porobić trochę zdjęć, napić się grzańca i zjeść pachnące, piernikowe serce... uśmiecham się więc co raz szerzej :)

sobota na zamku w Grodźcu

2009-12-08T08:48:00.006+01:00

Nie mogę zacząć inaczej jak słowami, że za 10 lat z tego pięknego niegdyś zamku, zostanie zaledwie kilka szczątków murów i może jedna wieżyczka. Dlaczego w Polsce pozostawia się bez opieki takie zabytki! Zamek w Grodźcu odwiedziłam pierwszy raz z rodzicami jako mała dziewczynka. Było to dobre piętnaście lat temu i odnoszę wrażenie że od tego czasu wiele się zmieniło. Na gorsze. Budowla popada w ruinę z każdym rokiem, obsypują się ściany, niszczeją schody i eksponaty. Zadziwia też nieporządek wokół zamku, który wynika już chyba tylko z niedbalstwa pracowników i ludzi odpowiedzialnych za jego eksploatację. Resztki makiet, zamokłe kartony, śmieci pozostawione przez turystów - wszystko to można podziwiać z wysokości krużganków.

Naprawdę szkoda, bo sam zamek jest z pewnością wart zobaczenia, zwłaszcza dla miłośnika średniowiecznej historii. Odwiedzanie tego miejsca w szary, zimny dzień, gdy już o 15 zapada zmierzch robi wrażenie, więc mimo tego niezachęcającego wstępu,
polecam jeśli będziecie na Dolnym Śląsku.

proste przyjemności

2009-12-02T08:42:00.002+01:00

Mięta rosnąca w doniczce na parapecie.
Przy intensywności jej zapachu wszystkie marketowe krzaczki wydają się plastikowe.
W czasie tegorocznych wakacji nieodzowna była do orzeźwiającego mojito.
Lub zwyczajniej: trzy listki zalane wrzątkiem. Pyszna.

Miseczka pomidorków koktajlowych. Zupełnie jak czereśnie. Przywodzą na myśl lato.
Wystarczy mi patrzenie na te ciepłe kolory, by i cieplej robiło się w środku :)

wpis nieświąteczny

2009-11-27T10:04:00.003+01:00

Weekend - jedno z najprzyjemniej brzmiących słów ;) Jeszcze tylko kilka godzin i ponad dwa dni odpoczynku. Dla mnie znowu w pięknym Wrocławiu. Wczoraj przeczytałam, że właśnie dziś zaczyna się w stolicy Dolnego Śląska Jarmark Bożonarodzeniowy. Oglądałam zdjęcia z zeszłego roku i nabrałam ogromnej ochoty, by przejść się taką odświętną Świdnicką.

Chociaż czy to nie za wcześnie? Nie było by milej, gdyby to całe - powiedzmy sobie szczerze komercyjne świętowanie - zaczęło się ok. 15 grudnia? Przecież za oknami wciąż jesień. Te zdjęcia robiłam w minioną niedzielę. Było tak prawdziwie listopadowo - szaro, wilgotno, chłodno. Niewiele jeszcze myślę o świętach.

kruche ciasto z jabłkami

2009-11-23T20:30:00.017+01:00

Szybkie, minimalistyczne, aromatyczne, kojące. Pod chrupiącą, zrumienioną skorupką skrywa ciepłe, rozpływające się w ustach cząsteczki jabłek. Odrobina gorzkiego dżemu, by nie przedobrzyć ze słodyczą. I odrobina słonecznych promieni...

* 360 g mąki,
* 50g cukru pudru,
* 150g masła
* 3 żółtka,
* 2 łyżki zimnej wody,
* jabłka wg upodobania,
* dżem pomarańczowy.

Robimy ciasto kruche przesiewając mąkę a następnie dodając do niej cukier, żółtka i zimne masło w kawałkach. Dolewamy wodę i szybko zagniatamy ciasto najlepiej samymi palcami, by nie ogrzewać za bardzo ciasta. Gotowe dzielimy: 2/3 wylepiamy foremkę a pozostałą 1/3 wkładamy do zamrażalnika. Spód tarty smarujemy dżemem pomarańczowym a następnie układamy cząstki jabłek. Całość wkładamy do lodówki. Gdy ciasto włożone do zamrażalnika stwardnieje, ścieramy je na jabłka (możemy też lekko miękkie po prostu "skubać"). Pieczemy ok. 40 min. w 180 st C. Smacznego :)

reminiscencje ;)

2009-11-18T13:11:00.013+01:00

Przez ostanie półtora roku w moim życiu sporo się dzieje. Lata stagnacji prawdopodobnie spowodowały, że chyba nie do końca potrafię sobie z tymi wszystkimi zmianami radzić. Najpierw wariacka decyzja o wyjeździe za granicę na niemalże 10 miesięcy, później wytęskniony powrót i tak bardzo niespodziewane, upragnione spotkanie Tego Jedynego. Teraz ja, osoba przez parę lat zamknięta w sobie, przyzwyczajona do pewnego rytuału mijających tygodni, muszę uczyć się zupełnie innego życia - teraz jest nas dwoje - ON i JA. Staram się, choć nie zawsze udaje się pozbyć egoistycznych zapędów ;) W ostatnich dniach chyba zbyt często się to zdarza. Nie wpływa to dobrze na żadne z nas. A ja nie mogę nawet zrzucić winy na pogodę, przecież listopad jest wyjątkowo ładny w tym roku.

Ale dlaczego skąpana w słońcu jeżyna?
Jeżyny pozowały mi w sierpniu we wrocławskim Ogrodzie Botanicznym. Uśmiecham się na ich widok, przypominam sobie ten wyjątkowo upalny dzień, to jak ze śmiechem wyrywaliśmy sobie aparat, żeby fotografować żaby i nie przeszkadzały nam nawet komary, które cięły wówczas we Wrocławiu niemiłosiernie :) Było beztrosko, bez kłębiących się, zbędnych myśli. Ale przecież tak naprawdę wiem, że nie potrzebnie się martwię, że to chwilowe.

19.11.2009 - aktualizacja ;) Wczoraj po pracy ugotowałam rosół (bo lubi), upiekłam muffinki z kawą (bo lubi), było wino, słowa i... :) Już jestem spokojna.

zupa z dyni

2009-10-23T08:12:00.009+02:00

Tę zupę robiłam tydzień temu (i dwa tygodnie temu również), postanowiłam jednak się wstrzymać z publikacją przepisu, by móc uczestniczyć w tygodniu potraw dyniowych organizowanych przez jedną z moich ulubionych blogerek - Beę. Muszę z ręką na sercu przyznać, że to pierwsze moje dyniowe danie. Chociaż każdej jesieni mam ochotę spróbować zmierzyć się z tym warzywem, to jednak zawsze brakuje odwagi. Tym razem zostałam do tego nieco przymuszona okolicznościami, bowiem dynia przyszła do mnie sama ;) Ł. przywiózł wielki, naprawdę wielki okaz (ledwo mogłam ją objąć, a o podniesieniu nie było mowy!). Postanowiłam, że pierwsza będzie zupa. Dlatego, że oboje lubimy zupy kremy i dlatego, że istniało chyba najmniejsze ryzyko niepowodzenia.

Od kilku tygodni (także dzięki Ł.) jestem szczęśliwą posiadaczką książki Jamie Oliver w ogrodzie, która ujęła mnie już od pierwszego otworzenia - napisana bez zadęcia i bufonady (na co Jamie po tak dużym sukcesie, mógłby sobie pozwolić); przepisy, które nie są suchymi zbiorami miar i wag, okraszone ciekawostkami i wskazówkami; nastrojowe zdjęcia tak cudownie ilustrujące każdą porę roku; pięknie wydana! (przeczytajcie recenzję Maco z Olive and Flour - zgadzam się z Nim niemalże w 100%)

Biorę więc książkę do ręki, pamiętając, że przepisów z dynią jest tam kilka i otwieram na chybił trafił. Nie uwierzycie (mam na to jednego świadka) otworzyłam na zupie! Zachęcającej, rozgrzewającej, pikantnej zupie dyniowej. Mniam... już wiem, że warto było zaprzyjaźnić się z dynią.

Przepis Jamiego Olivera
Wyśmienita zupa z dyni z grzankami *

16 listków szałwii,
2 czerwone cebule, obrane i posiekane,
2 łodygi selera naciowego (użyłam kawałka korzenia),
2 marchewki obrane i posiekane,
4 ząbki czosnku, obrane i posiekane,
2 gałązki rozmarynu,
pół papryczki chilli oczyszczonej z nasion i posiekanej,
sól, pieprz,
2 kilogramowa dynia, oczyszczona i pokrojona w kostkę,
2 l bulionu drobiowego,
oliwa,
grzanki.

Listki szałwii smażymy na oliwie w dużym garnku przez ok. 30 sekund, wyjmujemy. Do garnka wrzucamy cebulę, seler, marchew, czosnek, rozmaryn, chilli oraz dużą szczyptę pieprzu i soli. Dusimy ok. 10 minut. Dodajemy dynię i bulion i gotujemy na małym ogniu przez ok. pół godziny.
Gdy dynia będzie miękka miksujemy zupę blenderem lub w zamkniętym mikserze (gdy lekko przestygnie). Ew. doprawiamy pieprzem i solą. Podajemy z grzankami, skropioną oliwą.

* u mnie wersja z grzankami była wcześniej, tym razem z dużą łyżką jogurtu greckiego i odrobiną koperku. Naprawdę pyszna!

będzie zupa...

2009-10-18T21:17:00.008+02:00

Nie, nie z tych maleństw powyżej.
Z wielkiej niemalże 20 kilogramowej dyni. Dyni olbrzyma.
Specjalnie na Dyniowy Tydzień.

stół

2009-10-05T13:41:00.007+02:00

Nic nadzwyczajnego, niewielki (ale dla dwóch osób aż za duży), prosty, ikeowy ale za to w kolorze mebli, stojący pod oknem, ściągający promyki słońca. I radość ze zwykłych chwil, które się przy tym stole wydarzą, wspólnych weekendowych, leniwych śniadań jedzonych w południe, nieśpiesznych obiadów, niezdrowych kolacji ;) Tak, do tej pory w moim małym mieszkaniu nie posiadałam stołu, co jednak od pewnego czasu mocno zaczęło Ł. i mnie irytować - posiłki jedzone na fotelu, z podkulonymi nogami i z talerzem na kolanach...
Wystarczyło jedno sobotnie popołudnie i niezawodna IKEA ;))

Plus piątkowe, niespodziankowe tulipany na przekór październikowi.

książki na jesień

2009-10-02T16:44:00.007+02:00

Moja czytelnicza średnia swoje apogeum osiąga jesienno-zimową porą. Książki smakują wówczas inaczej niż podczas gorącego lata, inaczej niż pochłaniane w słońcu, leżąc nad wodą z miseczką truskawek pod ręką, inaczej niż w długie, jasne, ciepłe lipcowe wieczory. Czytanie pod kocem, z kubkiem gorącej herbaty sprawia mi dużo więcej przyjemności (nawet jeśli jeszcze trochę kaszlę ;). Na półce biografia Piotra Czajkowskiego pióra Holdena i życie Singera w ujęciu Agaty Tuszyńskiej; Cały czas Andermana i wspomnienia o Magdalenie Samozwaniec. Jesień nie obejdzie się pewnie także od kolejnego zaczytania w jednej z moich ulubionych powieści a mianowicie Czarodziejskiej Górze T. Manna. A co następnie? Hmm, dużą bibliotekę mam 10 minut od domu :)

osładzając przeziębienie

2009-09-30T13:15:00.011+02:00

Dopadła nas pochmurna jesień a mnie dopadło przeziębienie, dzisiaj więc króciutko. Wygrzewam się pod kołdrą, słucham radia, czytam książki (co się na mojej półce zadomowiło, o tym w kolejnym poście), wypijam hektolitry zielonej herbaty i pysznego earl greya z wanilią. A i sernik się znajdzie ;) Chociaż bardzo lubię piec, daleko mi do przeciwniczki kupnych ciast. Wręcz przeciwnie, czasami bardzo lubię zwiedziona słodkim zapachem, wejść do cukierni i wybrać ulubione ciastko - pyszną napoleonkę tudzież kremówkę, babeczkę z budyniem, kruche serca pokryte czekoladą i wypełnione mnóstwem bitej śmietany, bezę z kremem albo po prostu kawałek sernika... No i jakoś tak od razu milej się robi ;)

blok waniliowo-kokosowy

2009-09-24T10:28:00.004+02:00

Jedno z moich wczesnych kulinarnych wspomnień dzieciństwa to blok. Leżący w rogu blatu kuchni u mojej Babci. Zawinięty w gruby papier wielki kawał pysznej, słodkiej, jasnej bryły. Dziadek odkrawał kawałki bloku dużym nożem z drewnianą rączką, ja podkradałam się i palcami skubałam ten nieziemski przysmak, który wcale nie był kakaowy i z herbatnikami jak go większość wspomina. Ten blok, który pamiętam był kruchy, o kremowej barwie, pachniał waniliowo i miał bardzo drobno zmielone wafle w środku. Cudowny. Niestety nie potrafię go odtworzyć. Robię tę słodkość często, z różnymi kombinacjami dodatków (chyba najbardziej oryginalną okazał się ten z migdałami, pistacjami i wodą różaną, który publikowałam na moim starym blogu). A dziś wersja niemal podstawowa - z herbatnikami i wiórkami kokosowymi.
Smaczny, ale to wciąż nie jest smak bloku, który pamiętam.

Składniki: 200g mleka w proszku (najlepiej w niebieskim woreczku), 50g cukru, kilka kropel esencji waniliowej, 70g masła, pół szklanki wody, 70g wiórków kokosowych, herbatniki petit beurre (ilość wg uznania)

Do niewielkiego garnka wrzucamy pokrojone masło, wsypujemy cukier i wlewamy wodę. Podgrzewamy na małym gazie do całkowitego rozpuszczenia i połączenia składników. Odstawiamy do lekkiego przestudzenia. W tym czasie wsypujemy mleko w proszku do dużej miski i wkruszamy herbatniki. Na suchej patelni prażymy wiórki kokosowe (mieszając i uważając, gdyż lubią się przypalać a za mocno zrumienione nie nadają się do dodania). Przesypujemy wiórki do mleka, mieszamy, wlewamy lekko ciepłą mieszaninę masła, cukru i wody oraz esencję waniliową. Ponownie dokładnie mieszamy. Przekładamy masę do plastikowego pojemnika, na wierzchu układamy herbatniki. Całość szczelnie zamykamy (masa lubi chłonąć zapachy) i odstawiamy do lodówki najlepiej na całą noc (chociaż mi najbardziej smakuje jeszcze ciepła, wyjadana z miski).

wrzosy, wrzesień, jesień

2009-09-23T08:52:00.004+02:00

No i przyszła. Oficjalnie i nieodwołalnie. Jesień - na razie polska złota a już niedługo szara, deszczowa i zimna. Był taki czas, że uwielbiałam tę porę roku i to w każdej jej odsłonie (może tę późniejszą nawet bardziej). I wciąż lubię, ale już chyba nie tak bezwarunkowo. Szkoda, że przynosi dni takie krótkie, i wiatr przenikający mnie zmarzlucha szczególnie mocno, coraz częściej będzie odbierać nam przyjemność z rowerowych wycieczek... Ale z drugiej strony żadną inną pora roku nie jest tak przyjemnie zanurzać się pod ciepłym kocem z gorącą mleczno-waniliową kawą, to jesienią i zimą czytam najwięcej książek, jesienią mam najpyszniejsze jabłka, słodkie gruszki, piekę ciasta ze śliwkami i zajadam się gotowaną kukurydzą.

Pamiętam, kiedy roku temu byłam o tej porze już kolejny miesiąc w Irlandii - na samym jej południowym końcu, nad samym morzem a okna mojego pokoju wychodziły na zatokę. Przez to położenie właściwie przez cały rok mieliśmy jednakową pogodę - w listopadzie często można było chodzić w cienkiej bluzce a słońce tak grzało i tak intensywnie świeciło, że miałam wrażenie, że pogoda zwariowała. Kwiaty kwitły nawet w grudniu, łącznie z lawendą pod naszymi drzwiami. Tak miało to swoje zalety, ale jak bardzo mi brakowało szeleszczących liści, kasztanów i zapachu dymu w powietrzu, wiem tylko ja :)

wciąż wakacyjnie...

2009-09-18T09:16:00.005+02:00

zdjęcia: Ł.

wakacyjne wspomnienia

2009-09-15T09:02:00.010+02:00

Dawno tak przyjemnie nie wypoczywałam jak podczas minionego tygodnia. Wstawanie bez żadnego planowania godziny, nasłuchiwanie jeszcze w łóżku zaraz po przebudzeniu czy jest duża fala czy morze jest ciche. Trzy minuty i już biegaliśmy po piasku, sprawdzając trafności naszych nasłuchiwań, karmiąc i utrwalając każdym kolejnym pstryknięciem, podrywające się i opadające w poszukiwaniu kawałków chleba mewy. Następnie śniadanie i zbożowa kawa z mlekiem na tarasie domku, wśród drzew i różanych krzewów. Zaraz potem najczęściej wybieraliśmy się na rowerowe eskapady. Droga prowadząca z Sianożęt (cudownej, niewielkiej miejscowości położonej nad samym brzegiem Bałtyku, we wrześniu już nie tak uczęszczanej przez to uroczej i spokojnej) do Kołobrzegu jest dla rowerzystów wymarzona - ciągnie się wzdłuż plaży a po jej drugiej stronie mijam dziko rosnące drzewa owocowe a potem niewielki lasek. W Kołobrzegu obowiązkowo lody śmietankowe z orzechową posypką albo kupowane na wagę wielkie krówki (najpyszniejsze te w czekoladzie i z jarzębiną). Prawie codziennie wyjeżdżone na rowerach 30-40 km.
Wieczorem oglądaliśmy przytuleni zachód słońca siedząc i spacerując po plaży lub szalejąc przed obiektywem aparatu (niech żyje samowyzwalacz i statyw ;).

Byliśmy też w Gdyni i w Gdańsku, który czaruje Rynkiem, ale i tak nie dorównuje wrocławskiemu. Za to drożdżówki z serem i kruszonką z cukierni w samym środku gdańskiej Starówki, były pyszne! I jakkolwiek to brzmi - banalnie a może śmiesznie, to były to jedne z moich najpiękniejszych, chociaż tak krótkich wakacji. Ech, żeby tak jeszcze jeden tydzień...

p.s. na zdjęciach Gdynia i Gdańsk a zachody słońca w Sianożętach w kolejnym poście :)

powrót :)

2009-09-13T21:25:00.007+02:00

Zmęczeni ale uśmiechnięci na wspomnienie minionego tygodnia, z setkami zdjęć do obejrzenia. Dziś tylko jedno - polskie morze we wrześniu jest piękne. Po prostu.

Na zdjęciu Bałtyk sfotografowany z perspektywy niepozornego, ukrytego w lesie wejścia na plażę - odkrytego przez nas przypadkowo, gdy jeździliśmy po owym lasku na rowerach.
Chyba nikt oprócz nas tamtędy nie chodzi :)

urlop

2009-09-04T10:08:00.001+02:00

Wprawdzie tylko 9 dni, ale już od kilku tygodni nie mogę się ich doczekać. Jedziemy już dziś nad Bałtyk. Jedziemy my i rowery. I nic więcej do szczęścia nie potrzeba. No może tylko bezdeszczowej pogody... Do przeczytania 13.09 :)

groszek pachnący na koniec lata

2009-08-31T10:22:00.015+02:00

Ostatni dzień wakacji. Ostatni dzień lata. To nie ważne, że kalendarzowe trwać będzie jeszcze ponad trzy tygodnie. Koniec sierpnia to koniec lata i już! Wrzesień przynosi już chłodne poranki, zapach dymnego, szarego powietrza, pierwsze spadające liście, zapach jabłecznika i myśl o potrzebie zakupu nowych, ciepłych otulaczy (dzisiaj wybierając się przed ósmą do pracy, po raz pierwszy od kilku tygodni zaczęłam gorączkowo poszukiwać czegoś, co ogrzałoby mnie odrobinę podczas porannej rowerowej eskapady do biura).

Ale to wciąż sierpień i groszek wciąż tak pięknie kwitnie. I pachnie. I mieni się w słońcu pastelowymi barwami.

Przy okazji była to też próba moich nowych filtrów do aparatu. Bezokazyjny prezent od Ł. :*

blogowa przeszłość

2009-08-28T08:28:00.003+02:00

Prowadziłam kilka blogów, w tym dwa kulinarne. Najstarszy Zapraszam na ciasto założony w połowie 2007 roku na bloxie. Pamiętam, że startowałam w tym samym czasie, w którym zaczynała pisać Dorotka z Moich Wypieków a polskie blogi kulinarne można było policzyć na palcach jednej ręki. Potem był blog Na deser również bloxowy. Teraz troszkę żałuję zamknięcia obu. Ale z drugiej strony miałam co raz mniej czasu na pieczenie i eksperymentowanie w kuchni. Do tego nie zadowalały mnie byle jakie zdjęcia a chcąc to wszystko należycie zorganizować, musiałam poświęcać temu dużo czasu. Ostatnio jednak znów mam większą ochotę na gotowanie pieczenie. Piekę szarlotki, serniki, chlebki, muffinki. Przestałam się na szczęście przejmować robieniem zdjęć każdego wypieku, który wychodzi spod mojej ręki, latać z aparatem i talerzykami nad każdą tartą czy deserem. Bo powiem szczerze, że w pewnym momencie stało się to już męczące. Potrafiłam piec jedno ciasto dwa razy pod rząd jeśli nie byłam zadowolona z fotografii . Teraz celem stało się pyszne ciasto a nie idealne zdjęcie tegoż :) Nie znaczy to jednak, że nie zamierzam już w ogóle fotografować moich wytworów, ale na pewno nie z taką częstotliwością. A tak w ogóle, to czasami najlepiej robi pyszne ciacho prosto z cukierni :)

fairies

2009-08-26T11:28:00.002+02:00

Elfy - polubiłam je od czasu mojego pobytu na Zielonej Wyspie. Tam otaczały mnie niemal wszędzie. Wierzono, że przynoszą szczęście, że opiekują się ludźmi. Przywiozłam kilka różnych, większość podarowałam w prezencie, ale do tego jednego, pierwszego wypatrzonego w starej kwiaciarni nie oddam. I wcale nie był na sprzedaż! Jednak kiedy przemiła młoda kobieta pracująca w sklepie, zobaczyła jak posmutniałam, kiedy powiedziała, że to tylko ozdoba, dołożyła mi go do moich kwiatowych zakupów za symboliczne euro :) To jeden z niewielu takich naprawdę szczerych i sympatycznych gestów, jaki mnie spotkał w tym kraju. Elfica moja pozostaje więc wciąż u mnie i cieszy oczy i przypomina mi w takich chwilach jak ta, że rok temu było mi tak źle i samotnie, żebym nawet nie śmiała teraz się nad sobą użalać. A nastrój od kilku dni mam podły, tracę wiarę w siebie, resztki pewności i jakaś płaczliwa się staje. Nawet drobnostka potrafi mnie doprowadzić do łez. Trzeba mieć duże pokłady cierpliwości i zrozumienia, by ze mną teraz wytrzymać. Mam nadzieję, że szybko to przejdzie.

lilie wodne

2009-08-20T19:23:00.027+02:00

Lilie wodne z wrocławskiego Ogrodu Botanicznego. Bardzo spodobało mi się to miejsce - nie spodziewałam się czegoś tak ciekawego i rozległego. Trafiliśmy chyba w jeden z najlepszych do spacerów po ogrodzie, momentów w roku. Było niewiarygodnie ciepło, wszystko skąpane w słońcu, kwiaty kwitły i pachniały niemal na wyścigi. Lilie zachwyciły mnie najbardziej spośród wszystkich roślin. Może to przez sentyment. Pamiętam, że kiedy jako mała dziewczynka jeździłam z dziadkami na wakacje, jeziora były porośnięte liliami. Uwielbiałam wypożyczać z dziadkiem rower wodny i wypływać na środek ogromnej (jak dla mnie kilkuletniej wówczas dziewczynki) wody. Pływaliśmy obok lilii a ja miałam za każdym razem tak wielką ochotę zerwać choć jedną. Dziadek jednak zawsze w tych momentach patrzył na mnie z powagą i tłumaczył, co to znaczy, że roślina jest pod ochroną. Nigdy nie zapomnę tych naszych wakacji...

Kilka ciekawostek:
Kwiaty grzybieni są nierzadkim motywem malarskim. Najsłynniejszą serię obrazów poświęcił tym kwiatom Claude Monet. Uwiecznił on "lilie wodne", które przez 43 lata uprawiał w Giverny pod Paryżem w cyklu obrazów o tytule Nenufary (Les Nymphéas).
Maria Dąbrowska uwieczniła nenufary w swej powieści Noce i dnie, gdzie wystąpiły one w roli najbardziej romantycznego bukietu (inspiracją dla tej sceny były okolice Piorunowa w powiecie łaskim). Juan Ramón Jiménez (laureat literackiej nagrody Nobla) jedną ze swych pierwszych powieści zatytułował Nenufary.
Grzybienie przedstawione są na witrażu świętego Franciszka z Asyżu w bazylice mniejszej oo. Franciszkanów w Krakowie, gdzie symbolizują żywioł Wody.
Siedem liści grzybieni białych o barwie czerwonej znajduje się na oficjalnej (od 1889 r.) fladze Fryzji. Flaga z liśćmi grzybieni wymieniana jest już w źródłach z XI w. Liście symbolizują siedem historycznych krain fryzyjskich, istniejących w wiekach VIII-XIV.
Corocznie w lipcu odbywa się w miejscowości Lubrza w województwie lubuskim impreza kulturalna pod nazwą Noc Nenufarów. Nazwa nawiązuje do obfitości grzybieni w pobliskich jeziorach Goszcza oraz Lubie.
(źródło)

dłuuugi weekend, lody o północy, spacery i orzechy włoskie w cynamonowej czekoladzie

2009-08-18T20:53:00.021+02:00

Długi weekend jak zawsze minął za szybko i jak to się dzieje ostatnio, znów we Wrocławiu. Upłynął pod znakiem jedzenia tostów i lodów z bitą śmietaną o 24.00, wylegiwania się w łóżko do 13.00 dnia następnego, wyprawach rowerowych, pieczenia ciasta bananowego oraz kupowaniu maleńkich krewetek do akwarium Ł. (kupiliśmy cztery a ich stan ilościowy na wczoraj to 1 sztuka :( (pożarte zostały, choć stara mieszkanka akwarium miała się nimi nawet nie zainteresować... Odkrycie - niewielkie stoisko w jednej z wrocławskich galerii handlowych - raj dla wielbicieli bakalii oraz wszelakich wariacji na ich temat. Orzechy makadamia w karmelu, nerkowce w polewie tiramisu, chipsy bananowe w białej czekoladzie, kostka kokosowa (mniam), różniste kostki na podobieństwo angielskich fudge (również z bakaliami), ananasy i morele w polewie jogurtowej, itd... Miałam ochotę na wszystko, jednak ceny nieco ostudziły moje plany zakupowe (6-7zł za 100g a wiadomo, że bakalie są ciężkie, wiec niewiele tego wychodzi). Wypróbowaliśmy: ziarna kawy w gorzkiej czekoladzie (bardzo smaczne i żałuję, że nie było tak owych w mlecznej wersji), orzechy brazylijskie i chipsy bananowe w polewie jogurtowej (pyszności), nougat (uwielbiam nougat ale ten moim oczekiwaniom nie sprostał ze względu na zdecydowanie zbyt małą zawartość miazgi z orzechów laskowych); za to orzechy włoskie w mlecznej czekoladzie oprószone cynamonem to jak na razie mój nr 1. I jeszcze wyprawa do Ogrodu Botanicznego a tam mój zachwyt nad cudownymi liliami. Ale o tym następnym razem...

wrocław

2009-08-16T22:12:00.010+02:00

Nie mieszkam we Wrocławiu, ale w tym roku odwiedzam go bardzo intensywnie. I uwielbiam. Za przyjazną atmosferę, za architekturę, za piękne parkowe przestrzenie (ze szczególnym uwzględnieniem Parku Szczytnickiego). Za Rynek i kamieniczki, na które mogę patrzeć godzinami (kiedyś będę musiała poświęcić im osobny wpis), za wyskakujące niemal na każdym kroku i jak spod ziemi krasnale. I za to, że jest przyjazne mnie - rowerzystce :) I za to, że się nie nudzi. Ale przede wszystkim lubię je za mojego Ł. który to miasto przede mną odkrywa :*

I jakoś tak się składa, że mimo iż aparat fotograficzny mam zawsze przy sobie, spacerując po Wrocławiu rzadko go wyciągam (dopiero w domu przytomnieję i robię sobie z tego powodu wyrzuty). Chodzę jak zaczarowana, wszystko chłonę i oglądam tak łapczywie, że zapominam uwieczniać chwile za pomocą obiektywu i wrocławskich kadrów mam niewiele. Ale za którymś razem nadrobię zaległości...

już?

2009-08-11T20:01:00.009+02:00

Dzisiaj w pracy, kiedy myślami wędrowałam już do zbliżającego się dłuższego niz zwykle weekendu (tak wiem, nie o tym powinnam myśleć przed 16.00 ;) po raz pierwszy w tym roku poczułam zapach jesieni. Zapach ogniska zmieszany z wilgotnym, chłodnym powietrzem. Uwielbiam to. Lubię jesień, ale jeszcze do niej nie tęsknię. O nie, niech to moje wrażenie będzie póki co chwilowym i jednorazowym. Chcę jeszcze rozkoszować się ciepłem, słońcem i nagrzanymi od jego promieni brzoskwiniami i gruszkami. Niech dzień trwa długo. Niech lato trwa do końca września...

letni wieczór

2009-07-30T14:04:00.024+02:00

Jeśli miałabym wybrać moją ulubioną porę na fotograficzne eskapady, byłyby to chyba letni wieczór. A właściwie dopiero jego początek, kiedy słońce jest już nisko, ale wciąż ogrzewa twarz miodowymi promieniami, kiedy powietrze nie jest już tak do końca przejrzyste, kiedy często widać biały zarys księżyca, choć do nocy tak daleko. Na zdjęciach czasami udaje się uchwycić tę niepowtarzalną, ciepłą, sielską aurę...

sernik nigelli

2009-07-28T12:36:00.009+02:00

Jak już wspomniałam na początku blog miał dotyczyć tematyki stricte kulinarnej i choć z tego ścisłego zakresu zrezygnowałam, nie znaczy to, że przepisów nie będzie. Przeciwnie - temat kuchni będzie pojawiał się bardzo często. Wiadomym jest, że nic tak nie przełamuje pierwszych lodów jak aromatyczna herbata i kawałek pysznego ciasta. Wobec tego, właśnie w ten sposób chciałabym się przywitać :)
Mam sentyment do powyższego zdjęcia. Zostało zrobione prawie rok temu, kiedy jeszcze mieszkałam poza granicami naszego kraju i kiedy co raz bardziej tęskniłam za wszystkimi i wszystkim, co w Polsce zostawiłam. Wtedy zabawa z aparatem stawała się dla mnie odskocznią od pracy i ludzi, z którymi miałam do czynienia. Potrafiłam całymi godzinami układać kompozycje, robić setki zdjęć, by potem wybrać zaledwie kilka, które spełniały moje oczekiwania. Ta fotografia jest właśnie jednym z takich moich wyjątkowych zdjęć, które bardzo lubię. I choć technicznie pewnie wiele można jej zarzucić, dla mnie kumuluje ono kilka ważnych wspomnień.

Ale przechodząc do samego przepisu - ten jest jednym z najlepszych serników, które do tej pory piekłam. Kremowy, delikatny, waniliowy, na spodzie ze zbożowych ciasteczek. Pyszny - nie potrzebuje żadnych dodatków. Z wyjątkiem aromatycznej, czarnej kawy.
Składniki: 150g ciastek digestive, 75g roztopionego masła, 600g kremowego twarożku, 150g cukru pudru. 3 duże jajka, 3 duże żółtka jajek, 1,5 łyżeczki ekstraktu waniliowego (może być cukier z wanilią), 1,5 łyżki soku z cytryny

Zmielić (lub rozgnieść) ciasteczka na okruchy, dodać masło i wyrobić. Wyłożyć ciasteczkową masą spód formy (o średnicy 20 cm), przyciskając palcami lub łyżką. Schłodzić formę w lodówce, do momentu przygotowania masy serowej. Rozgrzać piekarnik do 180 stopni. Ubić serek aż stanie się gładki, dodać cukier. Wbijać jajka i żółtka jajek, dodać wanilię i sok z cytryny. Sernik pieczony jest w kąpieli wodnej. Zagotować wodę w czajniku. Owinąć formę podwójnie złożoną folią, włożyć do większej formy. Wlać masę serową do formy z ciasteczkowym spodem, i wlać gorącą wodę do większej formy, mniej więcej do połowy wysokości. Wstawić do piekarnika i piec ok 60 minut (nie spr. patyczkiem, bo sernik ma pozostać w środku wilgotny). Powierzchnia sernika powinna być ścięta i "sztywna". Ostrożnie wyjąć, odpakować formę z folii i ostudzić. Włożyć na kilka godzin do lodówki, najlepiej na całą noc.

na dobry początek

2009-07-26T14:22:00.006+02:00

Wciąż nie jestem tak do końca pewna o czym będzie mój blog. Pierwszy zamysł dotyczył kuchni - gotowania i pieczenia, gdyż bardzo lubię to robić. Teraz jednak wydaje mi się, że to za mało, że będzie mnie ten ścisły kuchenny zakres zbyt ograniczał. Może więc uda mi się stworzyć pewnego rodzaju blogowy zakątek - takie moje miejsce na zapiski o tym, co wokół mnie, miejsce na moje zdjęcia (bo fotografowanie to moja pasja - choć zajmuję się tym jedynie amatorsko) na moje myśli, na wszystko to, co mnie interesuje i co się wydarza. Moje obrazy. Moje słowa. Migdałowej (nie)codziennik :)